lof van 2-duizend…

hier en nu komt alles samen
sterrenstof aan de rand van het onpeilbare
door duizend dromen en nachtmerries gevormd

spelend kind

met de erfenis van eeuwen

hier en nu
en nu

wat valt er te kiezen in het onafzienbaar labyrinth

dat voortdurend verder uitdijt

wat is werkelijk en leefbaar?

de wereld is niet wat hij lijkt
links rechts, orde chaos, boven onder

alles wijkt uiteen en trekt weer saam

hoe overwin ik onmacht en verblinding?

wat is werkelijkheid?

adem en wees stil

het onbegrensde eindigt

waar tijd en ruimte

schijnbaar grijpbaar worden

ergens trekt een mens de grens,

wordt voor het eerst een steen

op een andere gelegd

doen wordt denken en berekening

klank betekenis

holle ogen onder de zon

kijken verregend omhoog

een stem roept aan de bron

duizend doden dolen

door de droom verlangen

die volgzaamheid en passie

omzet in tempels streng en strak

priesters richten

lustoorden van zorgeloosheid in

en terwijl schepen uitvaren

geven spiegels hun raadsels prijs…

Rol de lopers uit!

voor krachten die beloven schuren te vullen

en ons zullen doen genieten van rust

de aarde omwoeld en ontgraven

geween van dorre beenderen

en zielen wier schreeuw onhoorbaar werd

hoe snakt het hart naar ruimte

de ziel naar licht en lucht

ze hebben bezit genomen van de verhoogde plaatsen

en richten er verleidelijke tempels in

hun leer van zorgeloosheid en succes ontkent de strijd om het bestaan

en houdt de slavernij van hebzucht en angst in stand…

Aan jou de keus

laat je je verleiden

of overhalen tot de strijd

betrek je burcht bewustzijn en vecht

voor groei, ontroering en pijn

voor een wereld

waar gevoel en denken helder

en in evenwicht zijn

en…beoefen de kunst van het genieten

nu is altijd hier

alle momenten

het begin van tijd

een spiegel vol raadselen

tweeduizend, tweeduizendtien…

door flarden verlangen kan ik mij zien

maar de hand niet reiken…

dat is aan jou, mijn vriend,

mijn lief,

geef mij grond om op te staan

zodat ik je kan dragen

en bereiken

Ballade van 2000 eeuwen (versie 2) 010605. Fred du Gardijn, Kunsthuis Vechtdal, Hardenberg.

muziek&audiomontage: Fabian

De toren leek nog een heel eind weg, maar hij zou de confrontatie aangaan.

Een toren bouwen.

Hoe diep kun je gaan. Wat wil je verwoorden, duidelijk maken. Wat is je onderwerp.

Het hele menselijke bedrijf.

Strijd en verzoening. De wortels in het verleden.

De hebzucht

het onvermogen om te delen

waar verlang je het meest naar.

De ware aard van de mens komt steeds duidelijker naar voren.

De teloorgang van het ideaal, de moraal, de medemenselijkheid.

Primitieve regimes die heel bevolkingsgroepen willen uitroeien. De onmogelijkheid om samen te leven en te delen.

Het milieu dat om zeep wordt geholpen.